Jak wspaniale byłoby osiągnąć optymalną masę ciała, część trzynasta...

 Udało mi się zasnąć wcześniej i wcześniej się obudzić. Dzięki temu stałem się zdrowszym człowiekiem. Jestem bardzo z siebie zadowolony. Wyszedłem na krótki spacer i nie chciało mi się więcej chodzić, ponieważ byłem zbyt lekko ubrany. Patrzyłem na kobiety, które pojawiają się w mediach społecznościowych jako osoby promujące pływanie i dostrzegłem, że mają piękne i zgrabne ciała. Myślę, że kobietom łatwiej jest uzyskiwać korzyści finansowe w oparciu o swój wizerunek medialny. Ja się nie dziwię temu, że ludziom nie chce się czytać mojego bloga, mnie też wielu rzeczy nie chce się czytać. 

Po rzuceniu palenia papierosów przytyłem w przeciągu pierwszych sześciu miesięcy, a później chudłem i końcowy efekt jest gdzieś pomiędzy tym jaką miałem wagę przed rzuceniem palenia, a moją wagą najwyższą po rzuceniu palenia. Moja kondycja znacznie się poprawiła i jestem z siebie zadowolony.

Później pływałem dwa razy w tygodniu przez półtora roku, miałem przerwę dwa miesiące ze względu na chorowanie na grypę. Biorę leki na zbyt wysoki cholesterol i triglicerydy oraz zbyt wysoki cukier. Potrzebuję schudnąć trzydzieści kilogramów. Być może mógłbym opisywać to jak sobie wyobrażam swoje życie jako osoby szczupłej i wysportowanej. Moim zdaniem wcale niekoniecznie mi to pomaga w odchudzaniu się kiedy zapuszczam korzenie w tożsamości osoby otyłej. Podobnie nie pomaga mi w zdrowieniu to, kiedy zapuszczam korzenie w tożsamości osoby chorującej psychicznie. Nie wiem tak bardzo czym różnią się osoby zdrowe psychicznie od chorych psychicznie poza tym, że osoby zdrowe psychicznie funkcjonują sprawnie. Ja mam takie wrażenie, że jeżeli chce osiągnąć w czymś sukces i sobie poradzić to potrzebuję ukrywać swoje starania przed innymi. Myślę o tym, że społeczeństwo na jakimś poziomie zawiesiło poprzeczkę, którą potrzebuję pokonać, aby sobie poradzić. Myślę jednak, że ludzie zdrowi psychicznie dbają przede wszystkim o własną wygodę. Być może nie wszyscy ludzie są tacy jak myślę, że są.

Byłem na zajęciach przeznaczonych dla osób chorych psychicznie i nie spodobała mi się praktyka prowadzących te zajęcia, że oni podsumowując prowadzenie swoich zajęć nie odnosili się do swoich doświadczeń wynikłych z prowadzenia tych zajęć tylko zajmowali się ocenianiem mojego udziału w tych zajęciach. Moje szczęście polega na tym, że te osoby w żadnym stopniu nie są dla mnie autorytetami. Ja czułbym się bardziej komfortowo, gdyby te osoby mówiły bardziej odnosząc się do tego co czuły prowadząc te zajęcia. Ja i tak nie mam zamiaru konfrontować się z tymi osobami, zamiast tego przeprowadzam obserwację. Chciałbym opisać to czego doświadczam. Komentowane są zazwyczaj moje podsumowania.