Jak wspaniale jest rzucić palenie papierosów, część trzydziesta druga...

Przemija drugi tydzień bez papierosa. Nastrój mam w miarę dobry. Dzisiaj spałem w nocnych godzinach. Potrzebuję chyba więcej od siebie wymagać bo czuję, że mam nadwyżkę energii. Zapewne jestem bardziej dotleniony niż wtedy gdy wdychałem dym nikotynowy. Pogłębić koncentrację umysłu może mi pomóc medytacja oraz nauka matematyki. Trochę gimnastyki może sprawić, że poczuję się nieco pobudzony. Odczuwam w pewnym sensie spokój jak i gotowość do działania. Zapewne lepiej wyglądam dzięki temu, że mój organizm się odtruwa. Polegam przede wszystkim na własnym zadowoleniu w związku z tym, że przestałem palić papierosy. Psychiatrzy mi przeszkadzali tym, że według nich sprawiałem wrażenie dyssymulującego. Być może psychiatrze trzeba dać do zrozumienia, że mi się takie potraktowanie mojej osoby nie podoba i on sam powinien brać na siebie odpowiedzialność za wystawioną mi diagnozę, a nie obarczać mnie domniemanym sprawstwem w sprawianiu wrażenia dyssymulującego. Psychiatrzy powinni się cały czas dokształcać. Jeżeli sprawiałem wrażenie dyssymulującego to moim zdaniem lekarka powinna napisać, że odniosła takie wrażenie, że jej pacjent dyssymulował. Moim zdaniem ta lekarka powinna zdawać sobie sprawę, że jej oceniane pacjentów może być uwarunkowane poprzez to jakie ma wobec nich oczekiwania i moim zdaniem to jest nachalne i agresywne przypisywanie mi objawów choroby psychicznej takie pisanie, że sprawiałem wrażenie dyssymulującego. Zwłaszcza, że nie było moim zamiarem sprawiać jakiegokolwiek wrażenia na lekarce, ponieważ nie była ona adresatem mojego zachowania, usiłowałem tylko dać jej do zrozumienia, że nie mam ochoty na rozmowę, czego ona nie uszanowała podobnie jak i tego, że nie chciałem brać leków. Moim zdaniem ona właśnie takim nachalnym i agresywnym przypisywaniem mi choroby psychicznej w ten sposób, że napisała mi na wypisie szpitalnym, że sprawiałem wrażenie dyssymulującego, chciała sobie zapewnić poczucie bezpieczeństwa i osobistej wygody.