Jak wspaniale jest rzucić palenie papierosów, część sześćdziesiąta piąta...

Myślę, że rzucę sobie palenie papierosów ponieważ nie wiem kto miałby mi tego zabronić. Poza tym nie widzę sensu w takiej organizacji klubu dla osób chorych psychicznie, że pracownicy nie mogą nawiązywać prywatnych znajomości z osobami do niego przychodzącymi. Uważam, że to w pewnym sensie jest dyskryminacja i być może zrezygnowałbym z bycia częścią tego miejsca ponieważ wierzę w swoją samoakceptację i swobodę ekspresji. Uważam, że mógłbym być nawet kimś lepszym niż ci pracownicy tego klubu. Nie muszę im niczego otwarcie o sobie mówić, a nawet mogę zacząć unikać tego miejsca. Nie chodzę też na te warsztaty teatralne ponieważ chcieli abym przyniósł im oświadczenie psychiatry, że nie widzi przeciwskazań, abym brał w nich udział. Uważam, że nie powinienem pozwalać brać odpowiedzialności psychiatrze za moje zdrowie psychiczne w nadmiernym wymiarze ponieważ moja wolność osobistą by na tym mogła nadmiernie ucierpieć. Jakoś za bardzo nie tęsknię za tą koleżanką, która mieć ze mną prywatnej interakcji ponieważ miałem członkostwo tego klubu, uważam, że jest ona marną osobą, nadmiernie samozachowawczą. Nie jestem pewien czy aby ta zasada ma dyskryminujący osoby chore psychicznie charakter, należące do tego klubu ponieważ w pewnym sensie wyklucza to takich ludzi jako pełnoprawnych członków społeczeństwa. Podobnie jak ta dyskryminacja w prawie, że osoby chore psychicznie nie mogą zawrzeć małżeństwa tylko muszą mieć pozwolenie sądu.