Jak wspaniale jest rzucić palenie papierosów, część osiemdziesiąta...

Mam zamiar napisać sto części o tym jak to wspaniale jest rzucić palenie papierosów. Nie będzie tych postów nieograniczona ilość. Założyłem, że tyle postów wystarczy, aby wywołać pozytywną zmianę w moim życiu oraz ewentualnie życiu innych ludzi. Podczas pisania postów o wspaniałości rzucenia palenia papierosów faktycznie udało mi się przerwać palenie papierosów na dwa miesiące. Poczułem po tym czasie przypływ energii, tak jakbym był nadal młodym bykiem. Jeszcze zanim powróciłem do palenia papierosów zacząłem chodzić na spacery i kontynuuje kultywowanie tego nawyku. Problemem było dla mnie to, że faktycznie niewiele mi się chciało robić i myślę, że trzeba się aktywizować się sportowo, aby dostarczyć sobie wrażeń po rozstaniu się z tym nałogiem. Kupiłem sobie prezenty z okazji rozstawania się z nałogiem palenia papierosów, zegarek Casio na bransolecie oraz trzy czarne bluzy XXL. Przerwa w paleniu papierosów na dwa miesiące wystarczyła, aby sfinansować ten zakup. Chyba wciągnąłem się znowu w palenie papierosów przerażony potencjalnymi problemami finansowymi, jednak było też tak, że rozmawiałem z ojcem i być może jego pesymizm i marudzenie oraz szyderczość mogło zachwiać moją wiarę w samego siebie. Matka mnie obwiniła o to, że przeze mnie się zdecydowała na tą inwestycję, a moim zdaniem to był absurdalny zarzut i moim zdaniem takie absurdalne obwinianie mojej osoby jest dla mnie przykre i krzywdzące. Chciałbym, aby takie osoby mnie nie obarczały odpowiedzialnością za swoje niepowodzenia i nie chcę mieć z nimi zbyt wiele wspólnego. Problem z takimi osobami jest taki, że wzbudzają poczucie płonnej nadziei jednak to jest tylko taki pozór po którym następuje upokorzenie. Moim zdaniem takie przemocowe traktowanie mojej osoby może nabierać eskalacji. Trzeba dążyć do ograniczenia wpływu osób toksycznych i przemocowych.