Jak wspaniale jest rzucić palenie papierosów, część osiemdziesiąta siódma...

Dzisiaj znowu zapaliłem papierosa po niecałych dwóch dobach przerwy. Czułem już, że się odtruwam jednak nie mogłem się przespacerować i przez to chyba jakoś nie udało mi się zachować samodyscypliny. Być może pomimo tego uda mi się spędzić dwadzieścia minut na medytacji i sięgnąć po książkę. Kiepsko się dzisiaj czułem. Grałem sobie w gry jednak czułem się jakoś ukierunkowywany przez moją mamę i siostry i zabrakło mi jakiegoś poczucia autonomii. Na szczęście to był tylko jeden papieros, a nie kilka i nie wszystko jest jeszcze stracone. Czytałem jakiś poradnik od firmy farmaceutycznej na temat rzucania palenia papierosów, jednak chyba mi to nie pomogło i wolę czuć się autonomicznie odpowiedzialny za swój proces rozstawania się z nałogiem nikotynowym. Zdaję sobie sprawę, że duży wpływ na moje sięgnięcie po papierosy miało środowisko społeczne wśród którego próbowałem jakoś funkcjonować. Przykro mi jest z tego powodu, że mój brat jakoś kultywuje wrogość przeciwko mnie, że twierdzi, że nosi okulary bo ja mu kiedyś włożyłem palec w oko. Jakoś nie palę się do tego, aby się z nim kontaktować jak on swojego syna próbuje uwarunkowywać poprzez to, że mówi mu jakies bzdury na mój temat. Jakby nie był taką zarozumiałą osobą to łatwiej byłoby mu skorzystać z konsultacji psychologicznej jako odpowiedzialnej osobie. Obecnie nie mam ochoty pożyczać nikomu jakiejś książki jednak spytam się koleżanki czy będzie chciała iść ze mną do kina na coś i przy okazji oddać mi ten wolumen, który jej powierzyłem. Obawiam się trochę o swoje życie i nie mam ochoty za bardzo zadawać się z osobami przez które nie czuję się komfortowo. Chciałbym docenić te relację dzięki, którym dobrze się czuję i unikać tych przez które się czuję gorzej. Napisałem w biogramie, że jestem czytelnikiem i może poprzez to będę przyciągał podobnych do siebie ludzi. Uważam, że nawet takie napisanie o samym sobie, że jest się czytelnikiem ma jakieś znaczenie społeczno- tożsamościowo.