Jak wspaniale jest osiągnąć doskonałą wytrwałość w aktywności sportowej, część czterdziesta druga...

 Nie palę papierosów od siedemdziesięciu trzech dni i dla osób, którym nie udało się jeszcze wydostać ze szponów nałogu nikotynowego ten okres czasu może wydawać się długi. Ja jednak wolałbym unikać takiego myślenia, że jest to długo, ponieważ miara czasu ma wymiar subiektywny, a od takiej interpretacji, że długo już nie palę papierosa może nie być daleko od zapalenia ponownie papierosa. Ja tego tak nie odczuwam, aby czas mi się dłużył podczas okresu abstynencji od nikotynowej, a przynajmniej od drugiego miesiąca. Mam raczej problem tożsamościowy, a raczej problem, którego podstawą są interakcje z innymi ludźmi, którzy próbują mi odrealnić perspektywę na siebie samego oraz rzeczywistość. Wolałbym unikać takiego mitologizowania mojej rzeczywistości. Uważam, że zajmowanie się swoją prawdą podobne jest do pielęgnowania ogrodu. Ja po prostu nie chcę, aby mi ktoś w moim ogródku zasadził chwastów w postaci mitologizacji rzeczywistości. Ja nie twierdzę, że moja prawda jest prawdą obiektywną jednak dbam o to, aby posiadanie własnego światopoglądu ułatwiało mi radzenie sobie. Nie uważam swoich kompetencji poznawczych za takie, które pozwalałyby przypuszczać, że posiadam zdolność nieomylnego poznania prawdy obiektywnej. Potrzebuję poznać prawdę nie w tym celu, aby dominować innych lecz raczej mając na myśli zachowanie spokoju.

Udaje mi się chodzić na spacery i pomaga mi to radzić sobie z kryzysem w trakcie odstawiania papierosów, a raczej kilkoma różnymi kryzysami. Przestałem prawie medytować podczas odstawiania papierosów. Ostatnio jednak coraz częściej czytam książkę. Uruchomiłem nawet kurs na Copernicuscollege.pl. Mam dobre samopoczucie. Spacery bardzo mi pomagają. Rodzina mi raczej nie dokucza, a ja czuję się w miarę zdystansowaną osobą. Sporo czasu spędziłem na Twitterze.